Zondagrit

 

Wat zal je gaan doen op een mooie zondagmorgen?
De voorspelling was weinig wind en een goede temperatuur.
Wind was er genoeg en temperatuur ook.

Op tijd vertrekken, niet te vroeg want anders sta je overal voor een gesloten deur.
De afstand moest ook ingeschat worden.
Niet meer dan 60 km verordonneerde mijn eega.
Daar had de club geen probleem mee.

Volle glazen.

 

Mijn vrouw en ik bereikten op tijd café ‘Nobel’ op Graauw voor koffie en appeltaart.
Daar liep het terras langzaam vol.

Dorstige glazen.

 

In de Katte was het al druk, de glazen hadden geen last van de droogte.
De deelnemers aan de tocht wel.

Wachten voor wat lekkers.

Het was het wachten waard.

 

We hadden ons zelf beloofd een ijsje te gaan nuttigen bij het ‘Melkhuis’.
De afstand Graauw naar Terhole is niet ver, zelfs een extra lus om de lengte wat uit te breiden hielp niet.
We stonden alsnog aan een gesloten poort.
Wachten beloonde tenslotte en weldra lepelde wij ons bakje leeg.

Vrolijkheid.

 

We bleken niet de enige die de polderwegen bereden.
Bij Roversberg was het stil en dan kan je zo heerlijk weg mijmeren.
Wreed werden we gestoord door muziek, die jongelui ook tegenwoordig!
Even later passeerde ons een wielrenner zonder helm.
Uit zijn rugzakje blèrde de muziek, volgens mij was het nog Jo Leemans of La Esterella.
Geen echte toerfietser dus!

Hij was de enige niet die de rust verstoorde.
Een Belgische motorclub had een tocht door dat deel van Zeeuws-Vlaanderen uitgezet.
Sommige reden ons zoemend voorbij, andere hadden de uitlaat en gashendel vol open.

Lachen naar het vogeltje!

 

Toch help je elkaar.
Er reed een motorrijder voor ons die abrupt stopte, van zijn motor sprong en met zijn arm begon te zwaaien.
Een wesp was zijn mouw binnengedrongen en stak gelijk.
Gauw pakte ik mijn tubetje Nestocyl en overhandigde het hem, er werd flink gesmeerd.
Na een paar keer zwaaien vervolgde hij weer pijnvrij met zijn maten de tocht.
Als wij als fietsers niet overal aanwezig zijn?

Ook op de Katte zonnig.

 

Vervolgens kregen we te maken met drommen e-fietsers, het werd drukker op de polderwegen.
Natuurlijk moesten zij juist op die bankjes gaan zitten waar wij onze rust wilden nemen.
De club had daar geen probleem mee.

Op de terugweg trapte mijn vrouw flink door, ze ging haar gemiddelde scherper stellen.

 

 

Volgend bericht

Speak Your Mind

*

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.