Vervelend

 

Bij al mijn stukjes die ik sinds het voorjaar op onze site plaats, zet ik een waarschuwingsafbeelding over het Covid 19-virus onder.
Soms probeer ik daar een variatie in aan te brengen, maar eigenlijk ben ik het net als zovele anderen al gewoon zat.
Ik wil weer gewoon kunnen leven zonder dreiging van quarantaine, de mensen die ik mag aanraken.
Dat afgezonderde gebeuren, het opgelegde afstandelijke en het z.g.n. opgesloten veilige leven.

Griezels.

 

Ergens gemaskerd binnenlopen als een bankovervaller terwijl mijn bril beslaat en ik tegen alles en iedereen opbotst.
Het zijn barre tijden.

Coronabandiet.

 

Rond deze tijd haal ik mijn fiets uit elkaar om het gereed te maken voor het komende seizoen.
Helaas, naar Werner gaan voor wat onderdelen zit er ook niet in.
Natuurlijk, via internet is alles te verkrijgen, maar zo steun je de sponsor niet.
Even je trapaslager laten vernieuwen, gewoon maar laten zitten voorlopig.

Inspectie.

 

Wat staat er ons nog allemaal te wachten, wat blijft er over van ons clubgebeuren?
Van de feestavond, de jaarlijkse vergadering, de mosselmaaltijd die ook al niet doorging.
We zullen er op moeten vertrouwen dat het eens weer goed komt en dat we weer voluit met elkaar kunnen omgaan en fietsen.
Zonder opgelegde beperkingen.

Tot dat zover is, zet ik tot vervelens toe de plaatjes onder mijn verhaaltjes als waarschuwing.

 

 

Comments

  1. Monnie IJsebaert says

    Rob, wij missen allemaal heel erg onze sociale contacten. Ook binnen de club. Afsluiten van seizoen met de gebruikelijke mosselmaaltijd: niente noppens nada. En de onzekerheid hoe lang dit nog blijft duren! Maar we komen terug, misschien wel sterker.

Volgend bericht

Speak Your Mind

*

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.