Lente

 

Graag mag ik grasduinen op de sites van toerclubs, soms geven ze me wat inspiratie.
In de tijd van corona is weinig inspiratie te vinden en gebeurt er maar weinig in onze club.
Alles blijft verborgen bij de eenzame fietser.

 

Zo kwam ik terecht op de site van TIO Oostburg, die vreemd genoeg niet voorkwam bij de links en zusterverenigingen op onze site.
Daar had Herman Baillie een verhaal geschreven dat herkenbaar is.
Ook ik ben menige keer de trap op en neer geweest voordat ik alle spullen bij elkaar had.
Mijn benen waren al op temperatuur door al dat traplopen.
 

Leve de lente

Ik snak naar de lente.
Niet alleen omwille van droge wegen en de zon op mijn gezicht.
Ik ben het gevecht met de berg kleren en extra laagjes beu als kouwe pap.
Het begint al voor de commode.

Vriezen doet het niet, maar de weerman sprak in zijn weerbericht van een koud aanvoelende strakke westenwind.
Wat doe je dan?
Mijn oude vertrouwde blauwe winterjas aantrekken of toch maar de tussenseizoenkleren aandoen.
Na mijn ontbijt dan maar beslissen.
Ik neem twee tenues mee naar beneden.
Intussen heb ik met mijn getreuzel te veel tijd verloren en prop mijn laatste boterham vlug naar binnen.

Nekwarmer of buff.

 

Toch maar kiezen voor mijn vertrouwde winterjas.
Wintermuts onder de helm en dan merken dat ik mijn extra nekwarmer (buff) rond mijn hals vergeten ben.

 

 

Helm weer af en om de nekwarmer weer naar boven en graven in de klerenkast.
Herbeginnen!
Intussen ben ik al redelijk aan het zweten en blijven er maar vijf minuten over voor vertrek.
Het is nog een half uur fietsen tot aan de start en mijn maten zijn altijd stipt op tijd.

Mijn voorraad wielerkleding keurig gerangschikt door m’n vrouw.

 

Snel mijn schoenen en overschoenen aan maar de neopreenstof zit tussen de rits en met veel sjorren gaat de rits centimeter voor centimeter dicht.
KLOTE RITS!

 

 

 

Vlug mijn bidon gevuld met Roosvicee en water, water alleen is niet te drinken!
Handschoenen aan en op pad
Mijn tellertje weigert weer eens dienst en na veel gedruk op de knoppen heb ik weer beeld.

 

 

 

Met wind op kop naar de start.

De rest van m’n attributen liggen op de koelkast.

 

Al die nutteloze tijd die je als fietser nodig hebt om al die winterkleding aan te trekken!
Dat heb je in de zomer niet.
Leve de lente, leve de zomer!

Herken je zo’n gevoel?

 

 

Volgend bericht

Speak Your Mind

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.