Puur natuur

 

Als het weer eens regent, zwiept de achterband van een koersfiets zonder spatbord, een straal water in een grote bocht omhoog naar achteren.

Opspattend water.

 

Om te zorgen dat je nog redelijk schoon blijft op je kont wordt er veelal een spatbordje gemonteerd.
De achterkant van je lijf blijft enigszins gevrijwaard van blubber en ander ongerechtigheden, maar degene die achter je rijdt krijgt meestal de volle laag.

Sierlijk spatbord.

 

Vandaag is het zowaar droog dus moet er gefietst worden.
We gaan de polder in, waar de boeren nog steeds druk zijn om hun land te bewerken.
Soms laten ze wat van dat land achter op de polderwegen dat met de regen van de afgelopen dagen een dikke brij wordt.

Slik!

 

De polderwegen liggen er droog bij, dat wil wel met die wind.
Voorop rijdt de sterkste, driekwart dijen en zwetend als een fontein.
Ik rij daar op souplesse achter.
Achteraan de hekkensluiter, immer hijgend door chronische zuurstofschuld.
Diep gebogen over mijn stuur houd ik de achterband van mijn voorganger in de gaten.

Gieren.

 

Als we bijna het café bereiken voor koffie, spuit een ferme straal in mij in het gezicht.
De wegen lagen er toch droog bij?

Da’s wat anders.

 

Naast het fietspad ligt een akker en daar heeft een boer grondig en naar hartelust gegierd.
Er is flink wat van dat drijfmest op de weg terecht gekomen.

 

 

Als we stoppen, moeten we toch lachen om elkaars strontmaskers.
Achteraf is de hekkensluiter nog het kwaadst.
Als hij verwensingen uitslaat, zie ik wat groens tussen zijn tanden.
Het is nog net niet te zien van welke koe dat afkomstig was.

Van welke koe?

 

Dat krijg je als je met open mond fietst!

 

 

Volgend bericht

Speak Your Mind

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.