Nieuw

 

Mijn eerste keer was geen onverdeeld succes.
Ik heb het hier natuurlijk over mijn eerste koersfiets.
Glimmend en glanzend stond mijn nieuw geluk te pronken in de huiskamer.
Ik was er zo groots mee dat ik, bij wijze van spreken, het alleen durfde aan te raken met handschoenen aan.
Stel je voor dat ik het zou besmeuren!


 
Vol trots bracht ik die fiets naar buiten.
Natuurlijk had ik me op de hoogte gesteld van de weersomstandigheden; bedacht op de mogelijkheid dat het zou gaan regenen.
Zoiets stel je toch niet zomaar aan alles bloot.

 

 
 

Voorzichtig zette ik me op het zadel.
Ook bij deze eerste keer moet dat gelijk goed zitten, de nieuwe koersbroek gleed nog wat stroef over het rode leer van het zadel.
Alles rook nog naar nieuw.

Die fiets met het rode zadel was het.

 

Voorzichtig werden de nieuwe koersschoenen in de toe-clips van de trappers gestoken, de riempjes werden, angstvallig, nog niet aangetrokken.
Dat voelde toch ook wel wat vreemd aan.
De eerste ongekende krachten werden overgebracht van de ketting naar het fonkelnieuwe achterwiel met klein verzet.
Ik kwam los van de muur waar ik tegen leunde.

Bewonderend nagestaard door vrouw en kroost begon ik aan mijn eerste schuchtere fietsbewegingen.
De snelheid begon toe te nemen.
Als een mol balancerend op een waslijn bewoog ik me voorwaarts.
De brandgang werd gelijk een parcours.
Met voldoening bekeek ik mijn fietscomputer aan de voorvork, de snelheid werd zichtbaar in zwarte cijfertjes.

Als dat maar goed gaat?

 

Had ik toch maar ergens anders naar gekeken, naar voren.
Naar de op me afstormende muur bijvoorbeeld.
Remmen was te laat en de bocht nemen lukte ook al niet.
Een klap………, mijn trots was gebroken.
Muren geven nooit mee.

Krom.

 

Geluiden van medeleven van mijn familieleden: bezorgd kwamen ze naar me toe.
Hoe zielig stond ik daar met mijn gehavende fiets in de hand.
Beteuterd staarde ik naar mijn kromme voorwiel, de terugkeer naar huis, een pijnlijke afgang.
Mijn huisgenoten, bekomen van de schrik, lachten me achter de rug stilletjes uit.

In die tijd was er nog geen internethulp.

 

De fiets kon gelijk de schuur in en werd ruw ontdaan van het voorwiel, dit ging weer terug naar de winkel van aankoop.
Het mooie was er nu wel vanaf.
De volgende keer ben ik zonder toeschouwers aan mijn trainingsrondje begonnen.

Die eerste keer zal ik me nog lang blijven heugen.

 

 

Volgend bericht

Speak Your Mind

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.