Samen

 

Heerlijk, een verademing, fijn, wat voor superlatieven je allemaal nog meer hiervoor kon verzinnen.
We gingen weer samen fietsen, een groep vormen na een oproep van Anita.
Het was een geweldig weerzien daar bij het ziekenhuis.
We spraken zoveel met elkaar dat er vergeten werd foto’s te maken.

Als je niet meer weet waar je oude servies naar toe moet?

 

Onwennig hoort ook in dat rijtje, we hadden elkaar al een lange tijd niet gezien.
De hamvraag is steeds: waar gaan we naar toe?
Halverwege de rit werd het Emmadorp.
Henk ging op kop.

Op deze lat wordt niet gepofd.

 

Je kon duidelijk merken dat hij al wat kilometers op de Tacx gemaakt had.
Henk ging er als een speer vandoor, terwijl de rest nog druk met elkaar aan het praten was.
We hadden nog zoveel aan het mondwerk.
Het in een groep rijden moesten we ook weer wennen.

De fiets plaatsen.

 

Een andere vraag die steeds gesteld werd: waar komt die wind eigenlijk vandaan?
We fietsten rustig voort en iedereen nam even de kop.
Er werd steeds van positie veranderd, iedereen wilde met de ander even praten.
Bijpraten, na drie maanden heb je wel wat te vertellen!

Op gepaste adstand.

 

Eindelijk was daar Emmadorp.
Er moesten handen ingesmeerd worden en op de bekende afstand aan de tafels gezeten worden.
Dat loste zich vanzelf op.
We zaten weer bij elkaar en aan de koffie!

Daarna weer richting huis.
Langs de zoute kant en tegen de wind.
Niemand mopperde, we waren gewoon blij dat we weer op pad waren.

We verheugen ons al op de volgende ritten.

 

 

Volgend bericht

Speak Your Mind

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.