Bui

 

Wie het engeltje op zijn schouder had weet ik niet?
Maar het is nu al twee keer voorgekomen dat ik net voor de bui binnen ben.

Op een vrijdagmiddag fietste ik met met mijn kleindochter een rondje Boekhoute.
Na dat dorp met zijn trieste plein bij de kerk, er straalt geen gezelligheid meer uit, gepasseerd te zijn gingen we richting de Posthoorn.
Dan rechtsaf de Hollekenstraat in om dan via de Scheurhoekstraat richting de kasseien te gaan.

Voorkomen is beter dan nat worden.

 

Daar voelde ik al wat druppels, niet verontrustend.
Mijn kleindochter dacht daar het hare over en trok toch haar regenjasje aan.
Kon ze eindelijk dat eens uitproberen!
Voor we de kasseienstrook bereikten was het alweer droog.

Op die strook versnelde ik en dacht haar kwijt te rijden.
Niets is minder waar, ze hield gewoon mijn wiel.
‘Lekker stukje hè opa’.
Zelfs daar word ik al op afgetroefd.

Nat, erg nat!

 

De weg terug naar huis keken we tegen de staart van de bui aan zonder nat te worden.

Eenmaal thuis kon je door de regen niet meer naar buiten kijken!

 

 

Volgend bericht

Speak Your Mind

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.