Doof

 

Begin ik een gevaar voor mijzelf te worden?
Mag ik nog wel alleen gelaten worden op mijn koersfiets op smalle weggetjes?
Ben ik een gevaar op de weg?
Beangstigende vragen.

Het tempo van mijn vrouw ligt niet zo hoog als we samen fietsen.
Natuurlijk pas ik me aan bij haar snelheid.
Ze is mijn oren geworden en dat is het probleem.

Achterom kijken.

 

Soms ga ik wat te hard en kijk achterom hoever zij achter mij zit.
Dat doe ik door naar links te gaan en rechts over mijn schouder te kijken.
Ik blijf dan vaak links op een smal pad plakken en dat is het gevaar.

Elektrisch.

 

De tegenwoordige generatie e-bike rijders rijden ons steeds voorbij.
Bellen keurig, maar minderen geen snelheid.
Dan hoor ik mijn vrouw roepen dat er fietsers voorbij willen of schrik dat ze me dan rechts passeren.
Boze blikken zijn mijn deel.

Onhandig op de fiets.

 

 

In de groep weet ik dat nog te verdoezelen, er is altijd wel iemand die roept als de situatie veranderd.
Ook de gedragingen van je mederijders vallen je gelijk op.

 

 

 

 

Ik voel me nog te jong om nu al met zo’n gehoorprothese geconfronteerd te worden!

Fluitje.

 

 

Kan moeilijk verlangen dat de passanten een fluitje gebruiken.

 

 

 

Ik hoor die fietsbelletjes niet meer, terwijl ik alle andere geluiden wel hoor.
Zouden die nu zachter klinken, misschien ook energie zuinig?

Toekomst voor me?

 

Ben ik nu ook al rijp voor een hoortoestel?
Moet ik naast de zonnebrandolie op mijn neus, mijn helm, mijn zonnebril ook een gehoorapparaat in?

Ik krijg er een zwaar hoofd van.

 

 

Comments

  1. Monnie IJsebaert says

    Er zit niet anders op voor je eigen veiligheid dan dat we je weer snel opnemen in de groep. Ook een hele gerustelling voor je vrouw. Indien nodig nemen we een signaalfluit mee als ondersteuning.

Volgend bericht

Speak Your Mind

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.