Stilte

 

Ietsje later dan ‘voor-dag-en-dauw’ vertrok ik op Eerste Paasdag voor een rondje door de polder.
Het was daar stil, dood stil, de natuur moest nog wakker worden.
Een (Paas)haas huppelde over het fietspad langs de Reuzenhoeksedijk, ging zelfs nog even zitten voor het verbaasd wegrende.
Ik kwam geen fietser of wandelaar tegen, helaas wel de onvermijdelijke auto.

Stilte van het land.

 

Op de Oudedijk zat een fazant midden op de weg te dommelen, die met veel lawaai verontwaardigd wegvloog.
Af en toe werd de hoorbare stilte verbroken door een krassende – of roepende vogel.
Dan is het heerlijk fietsen en voel je je één met de natuur.

 

Voor ik Terneuzen uitreed, schoot er nog net voor me een zwarte kat de straat over.
Nou ben ik niet bijgelovig, maar voor mij had dat beest daar best even mogen blijven zitten.

 

 

Gauw nog even een rondje doen voor het weer omslaat.
Ze voorspellen alweer wind, regen en kou.

Op het Mispad zag ik over een boerderij zwaluwen rondscheren.
Met de echtelijke strijd in gedachte stopte ik om de snelle ‘zomerbodes’ op de gevoelige plaat vast te leggen als bewijs.
Dat viel niet mee.

Dat zwarte puntje boven de bomen is de zwaluw.

 

Terwijl ik daar mee bezig was riep de boer naar me of ik een bakkie koffie zou lusten?
Twijfelgeval één: mag dat nog wel?
Ik voldeed aan de lokroep en zo zat ik even later achter een bak koffie te keuvelen over koetjes en kalfjes, zelfs over wereldzaken op anderhalve meter van elkaar.

Van zijn vrouw kreeg ik zelfs nog een paaseitje toegeworpen!

De gastvrije boerderij.

 

Na de koffie weer op weg en kwam ik nog een tulpenveld in de Polvisstraat tegen.
Het werd al wat drukker op de polderweggetjes en we passeerden elkaar krampachtig op de gestelde afstand.
Soms is een polderweg niet breder dan 1,5 meter.

Ze zijn er nog.

 

De boeren waren druk bezig met brede tractoren en sproei-installaties, want het is weer droog op de akkers en of er veel van de voorspelde regen zal gaan vallen?
Van al die koffie moest ik even van de fiets af en controleerde gelijk even de binnengekomen berichtjes.
Eentje van m’n schoondochter.

Hoe krijg ik daar een stukje van?

 

Twijfelgeval twee: hoe krijg ik een stukje van die appeltaart te pakken?
Het blijft verleidelijk.
Daar werd het volgende opgevonden; je doet dat stukje in een bakje, wacht tot de persoon er aankomt en zet dat bakje buiten de deur, niet het vorkje vergeten!
Daar sta je dan te peuzelen in je fietspak met het zweet op de rug terwijl je wordt aangegaapt door je familie achter het glas.
Het zijn vervelende tijden.

Zo stil kan het zijn!

 

Op deze tocht had ik geen fietsersgeluk.
Tijdens de heenweg had ik de weinige wind al tegen en op de terugweg weer.
De wind was aan het draaien.

Zou die zwarte kat daar toch invloed op hebben gehad?

 

Volgend bericht

Speak Your Mind

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.