Veldrit Axel

 

Waar zijn de echte winters?
Wij waren blij met het weer van zondag.
Goede temperatuur, weinig wind en heel belangrijk: het was droog.
Geschikt om een rondje door de slik te fietsen.

Voor dag en dauw gingen een groot aantal leden die dag op pad.
De jaarlijkse Nieuwjaarsveldrit van TC. Axel zou verreden worden.
Door de inzet van die vrijwilligers is de veldrit van 2020 een succes geworden.
We mochten, volgens de rekenmeesters, 663 deelnemers verwelkomen.
Voor ons een record en daar mogen we trots op zijn.

Laat ze maar komen.

Het wisselgeld werd nog gecontroleerd.

De eersten en het was nog donker buiten.

Na hun kwamen er nog veel meer.

De aandacht erbij houden.

Keurig in de rij.

 

Het was al vroeg aanschuiven bij de inschrijftafel en de rij wachtenden werd steeds langer.
Ondertussen waren diverse groepen volop bezig om het parcours in te richten.

De uitzetters.

 

Uitzetters, afspuiters, soepdames, parkeerwachter, verzorgers, hulpdienst, schoonmakers, broodsmeerders en wat al niet meer voor zaken waar hulp bij nodig was.

De glazen staan al klaar.

 

De bardienst werd gedaan door mensen van FC. Axel, ze kregen hun handen er vol aan.

Barmannen.

 

Ook hun hulp was onontbeerlijk op deze dag.

Water genoeg.

De scheelde een slang.

Toezicht.

Nog plek voor de nakomers.

 

Schrijver dezes was met zijn kleinzoon verantwoordelijk voor de afspuitplaats.
We zijn meestal de laatsten die opbouwen en de laatsten die de boel afbreken.
Een nieuw aangelegde leiding beperkte de uitleg van lengtes brandslangen, met twee waren we al klaar.

De eerste ploeg soepdames.

De blikken staan gereed.

Niet alleen dames in de keuken.

 

Ondertussen waren de soepdames al volop bezig voor de inwendige mens te zorgen, al moesten de deelnemers eerst hun rondes door de slik rijden.
Eerder heb je geen recht op een bakje soep met gesmeerde boterhammen.
Ze werkten zelfs in twee ploegen.

Hesje iets te groot?

 

De parkeerregelaar had het ook druk, de toevloed van auto’s was zodanig dat er overal parkeerplekken gezocht moesten worden.
Enthousiaste deelnemers bleven toestromen.

Een gewaarschuwd mens….

 

Waarschuwingsborden waren geplaatst, al was de indruk dat er maar weinig fietsen op slot gingen.
Toch werden die borden wel opgemerkt.

De tafel rijkelijk bedeeld.

Met de bestelbus in de schuur.

De voorzitter kwam controleren.

Gaat het allemaal goed?

Volk genoeg.

St. Andries.

 

De verzorgingsploeg had het deze keer goed voor elkaar .
Ze stonden nu met bestelbus en al in een boerenschuur.
Lekker uit de wind en droog.
Nog wat stoelen en tafels buiten en je kon er een terras van maken.
Daar hadden de meeste deelnemers geen tijd voor, er moest doorgereden worden.

Ging alles dan goed?
Niet alles, zo was er een brandslanglengte te kort waar de brandweer de oplossing voor bracht.
Moest de hulpdienst uitrukken om een onfortuinlijke rijder terug te brengen: zijn ketting was gebroken.
Een af gesprongen slang die een opgedroogde broek weer nat maakte.
De afsluitdeksel die wegschoot na het losmaken.
Dat hoort er allemaal bij!

Geconcentreerd ballen draaien.

De tweede ploeg soepdames.

Keukenhulp in de mangel.

Vele handen….

 

We hadden op voldoende deelnemers gerekend, maar hielden toch blikken soep over.
Aan brood was ook geen gebrek, terwijl alle gesmeerde broodjes in de hongerige magen verdwenen.
De soep werd hogelijk gewaardeerd en er moest wel voortdurend in geroerd worden.
Ontroerend te zien hoe dat gebeurde.

Soep en koffie na gedane arbeid.

Geen hond in de pot!

 

Na afloop van de rit is het even lekker om in een warme kantine onder het genot van het nodige bij te komen van de ontberingen.

Eerst afspuiten en dan pas soep eten.

 

De juiste volgorde is; fietsen, fiets afspuiten, fiets terug op de auto, douchen en wat drinken in de kantine.
Sommige vergaten dat en moesten weer naar buiten omdat alsnog te doen.
Vooral die twee dames en er was echter geen echte man te vinden die dat voor hun deed.

Klein beginnen.

Spanning voor de rit.

Uitleg voor de kindertocht.

Met behulp van moeder inschrijven.

Dan onder deskundige leiding op weg.

Geen helm op?

 

Dat het fietsen door de slik dorstig maakt is bekend.
Vooral als de rit goed verlopen is en je tevreden een pint kan heffen.

Bestel maar….

Een pint op de goede afloop.

 

Wat maakt zo’n tocht mooi?

Tussen de varens.

Clubleden.

Een mooi pad.

Omroep Zeeland aanwezig.

Toch wat slikspetters.

Hier ook.

Plezier.

De bril staat u goed, haar glimlach ook.

Geduldig wachten.

Daar krijg je dorst van.

 

Het is altijd prettig te horen dat de deelnemers tevreden waren over de organisatie.
Mooi parcours, goede druk op het water, verzorging op de juiste plek, adequate hulp bij pech en warme soep.

Afgepeigerd.

 

We hebben onze beste beentjes weer voor gezet, al zullen de meeste inrichters bij thuiskomst gelijk op de bank neder geploft zijn.

Dat allemaal voor de tevreden deelnemer.

Morgen meer foto’s en indrukken.

 

Volgend bericht

Speak Your Mind

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.