IJzendijke

 

Blauwe heuveltjes op mijn smartphone en dus wordt mijn regenjack weer terug op de fiets geplaatst.
Beter mee verlegen dan er om verlegen zijn.

IJzendijke mag niet ver van Terneuzen e.o. liggen, je kan wel goed nat worden.
Waar zijn de dagen gebleven met die hoge temperaturen?
Die hoeven voor mij niet meer terug te keren.

Wachten voor vertrek.

 

Het was weer verzamelen bij de Bio-Base en we kropen dicht bij elkaar om minder last van de wind te hebben.
Was het vorige week heet en mopperden we erop, nu deden we het op de wind, een stijve bries.

Toch ging er een redelijke groep op weg naar IJzendijke.
De klim naar de brug en de tegenwind maakte het wat zwaar.
Eenmaal achter de elektrische fiets van de voorzitter geschaard ging het in een mooi tempo naar de stempelplaats.
Alle kasseienstroken werden vermeden, dat vonden de meeste leden een fijn gebaar.

De voorzitter op kop.

Aankomst IJzendijke.

Nu nog een plekje vinden voor de fiets.

 

Het is even slingeren door het stadje, maar dan ben je er ook.
Om uit te komen bij een terras en stempellokaal.

Eindelijk even van de fiets af.

Fietsen genoeg.

 

Het was druk bij de stempeltafel en er werd druk gesproken alsof niemand tegenwind gehad had.
Of ze moesten er nog tegen in!

Geduldig wachten voor een stempel.

Een nauwe doorgang.

Jazeker, twee opa’s.

Weer wachten voor vertrek.

 

De terugweg verliep goed, de wind in de kont en we werden vooruit geblazen.
Nog steeds met de voorzitter op kop.
Het viel op dat zijn kilometerteller er twee meer aan gaf dan die van de volgers.

Na verloop van tijd liep de snelheid terug, dat lag niet aan de voorzitter maar aan de wind.
Die viel weg en moesten we zelf weer fietsen.

Een aantal leden gingen mosselen eten in Philippine ter ere dat één hunner opa was geworden.
Zulks moet gewoon gevierd worden.

Zeeuws Roem, het einde van het seizoen nadert al.

Mosselen eten, zo het hoort.

Daar wil ik ook wel bij lachen.

 

De rest reed met een iets hogere snelheid door richting de brug en al die tijd wilde het maar niet regenen.
Hoogstens wat verwaarloosbare spetters.

De brug stond open, dat werd dus wachten en wat gebeurde er?
Juist, het begon even serieus door te plenzen.

Als maar wachten.

Waarover spraken zij?

Gauw de regenjasjes aan.

Het is alweer droog.

Flauwekul zo’n jasje.

 

Nadat we de brug weer over konden, moesten we wederom wachten.
Nu voor de spoorweg overgang, terwijl de locomotief allang gepasseerd was.

De rit van het wachten.

 

De regen was alweer opgehouden, dat buitje was de moeite niet om mijn jas uit te pakken.
Het bleef dus rustig op mijn fiets zitten.

 

Volgend bericht

Speak Your Mind

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.