Axel

 

Het was nu de andere kant op fietsen.
Dat was iemand toch ontgaan.
We moesten haar nog ophalen, ze dacht dat we ergens anders en later zouden vertrekken en keutelde nog wat in haar huis rond.
Monnie ging haar waarschuwen, haastig kwam ze aangefietst.

Het was geen dringen op het Hofplein.
Mogelijk dat het weer toch wat aan de frisse kant was.
In ieder geval, we gingen op weg onder een grijze hemel.
Zou de zon er nog doorkomen?

Verzamelen.

 

Langs de ‘suikerpotten’ richting Zelzate waar we via de Sint Stevensstraat de Tractaatweg overstaken.
Terwijl de eersten de Dijk van Sint Francies Polder indraaiden, hoorden we geroep achter ons.
‘Wat nu weer?’ was de reactie.
Lia was platgereden, dat kan gebeuren!
Het bleek nog veel erger.

Lia zette zoveel kracht op de pedalen om over te steken dat de ketting het niet meer hield en brak.
Ze fietste nog even in het ‘luchtledig’, maar vooruit kwam ze niet meer.

Hulp snelt toe.

De expert onder toezicht bezig.

 

Leo is van de banden en nu moest een andere expert aan het werk.
Dat werd Rob, de andere!
Het duurde wel even en van overal werden onderdelen aangereikt.
Het euvel werd verholpen en we gingen verder richting de ‘Bourgondiër’.
Rob had er wel vette vingers aan overgehouden.

Zij waren er al toen we aan kwamen.

 

Vanaf Zelzate is dat hoogstens 20 km, maar Monnie maakt daar makkelijk 40 km van.
Onderweg werden we ook nog elegant tegemoet gelopen door een wel bevallige rondborstige dame die ons vriendelijk toelachte.
Ze had beste bolders aan dek staan.
Daar waren de mannelijke leden in het peloton danig van onder de indruk.

Eindelijk koffie.

 

We maakten onderwijl nog wat lusjes om eindelijk aan de koffie te kunnen in de ‘Bourgondiër’.
Stempels kregen we van het bestuur.
Die hadden het druk met 326 deelnemers en een aantal losse stempelrijders.
Een mooi getal.

De stempeltafel.

Drukte bij de stempeltafel.

 

We zaten vlak bij de ijsbar met allemaal verrukkelijke smaken.
Een enkeling bezweek er toch voor, de rest bleef sterk.

Even een handje voor de sponsor.

 

Op de Pouckedijk hadden we de wind iets tegen, maar we mopperden toch meer op de temperatuur.
Het bleef fris; waterkoud.
In de late middag kwam de zon er toch nog even door.

Toen zaten we al achter de piepers!

 

Volgend bericht

Speak Your Mind

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.