Bolderen

 

Ondanks het toerbriefje werd er overal naartoe gereden.
Op Goeree-Overflakee, in Boekhoute of gewoon naar Lochristi.

De tocht naar Lochristi werd door zeven leden volbracht.
Heen ging alles voorspoedig, maar op de terugweg werd er lek gereden.
De verpleegkundigen hadden hun diagnose gesteld en chirurg Leo zou de operatie uitvoeren.
Het object heeft het overleefd en de weg werd weer herstellend en opbeurend voortgezet.

Ziekenhuis Klapband.

 

Schrijver dezes en zijn kleinzoon gingen de Garnaalrit vanuit Boekhoute doen.
Telkens wordt de rit iets aangepast.
Het is opvallend dat veel georganiseerde tochten vanuit de Belgische grensstreek door Zeeuws-Vlaanderen lopen.

Het vorige geplaatste stukje ging over kasseien.
Volgens de route moesten we rechts de Driesprongweg indraaien en dan weer links de Bolderweg op.
Bolderweg: zeer toepasselijke naam!
Dat is een wreed stuk kasseienstrook, toch niet zo geschikt voor onze ranke toerfietsen.
Gelukkig bleken we daar maar tien meter over te hoefden te rijden en daar was een controlepost geplaatst.
We haalden opgelucht adem.

Da’s schrikken.

De weg terug.

 

Verder met onze rit.
We hoorden ze al van verre aankomen zonder dat we ze zagen.
Veel getoeter van de Truck-Roll.
Op de Isabellaweg kwamen we ze tegen en bleven wachten tot ze voorbij waren.
Een lam armpje van het zwaaien ten gevolge.
Daarna via bekende wegen terug naar Boekhoute en de tent.
Natuurlijk gingen we over de Notelaarsbrug, de routes lopen er weer overheen.

Bakje garnalen.

De restanten.

 

In de tent een kakafonie van geluiden en de geur van garnalen.
Ik kan ze niet pellen en mijn kleinzoon houdt er niet van.
De drankjes waren genoeg voor ons, we spoelden de kilometers weg.

Vloeibare garnalen zijn lekkerder.

 

Zowel de groep naar Lochristi als wij hadden het zonnetje mee, maar de wind tegen.

 

Volgend bericht

Speak Your Mind

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.