Pontje – Pontje

 

De zon moest zich nog boven de bomen uit tillen.
Bij vertrek van huis was de temperatuur nog een schamele 23C.
Naar het pontje toe werd al het afzien.
De zon begon onbarmhartig te branden, maar daar zaten we niet mee.
We zouden en gingen Pontje – Pontje fietsen.
De vraag vooraf was wel: voor de hoeveelste keer al weer?

Op elkaar wachten.

 

Op de Griete was het traditioneel verzamelen.
Sommigen betreurden het dat ze net op vakantie waren en anderen hadden voor die dag hun werktijden aangepast.
Reden genoeg om de rit toch te gaan maken.
Er waren d’r ook die het niet aandurfden met die voorspelde temperaturen.
De vooruitzichten waren voor Zeeuwse begrippen extreem; helse temperaturen en veel dorst.

Met tien mannen en vrouwen werd toch de tocht aangevangen.
De stemming zat er al goed in.
We waren ruim op tijd bij het bootje en aan dek gingen de kwinkslagen door.
Lia dacht al dat ze zeeziek werd, het scheepje bewoog zo vreemd.

Inschepen en zo wordt je fiets zeevast gezet.

Nóg niet aan boord!

Onze grote reisleider.

Banaan eten en wachten tot iedereen ingescheept was.

Ze hadden er zin in.

Op een rij.

Stilleven.

Nog aan de palen.

De dames in silhouet.

Keuvelen aan dek.

Onze dekzwabbers.

Een bakkie doen benedendeks.

Daar zitten wat ouderen!

Meer jeugd hier.

De schalkse broertjes.

Een glimlachend trio.

Aankomst Hansweert.

 

In Hansweert werd weer aan wal gegaan en in een rustig tempo gingen we richting Wemeldinge langs het Kanaal door Zuid-Beveland.
Vandaar langs de Oosterschelde via Kattendijke en Goese Sas naar Arnemuiden voor de lunch.
Overal verschroeide akkers waarop de gewassen verpieterden.
Langs de vele stranden waar mensen in het voor ons zo verkoelend lijkend water spartelden en zwommen.
Wij boden weerstand aan deze verleiding.
Charlie zeker, want hij was bang in Engeland uit te komen met zijn ‘snelle Jelle’ in de achterzak.

Stoelendans.

Schuiven maar.

Hè, hè, iedereen zit.

Even een banaan wegwerken voor het vliegtuig vertrekt.

Aan de uitsmijter.

 

Nu moet je niet denken dat het zomaar aanschuiven was aan de reeds klaar staande tafels en stoelen.
Welnee, er werd flink heen en weer geschoven met het meubilair voor iedereen naar tevredenheid zat.
De uitsmijter met Zeeuwse spek en Oude kaas was de favoriet.
Opvallend dat bijna iedereen Radler 2.0 dronk.

Na het afrekenen weer op weg naar de volgende boot.
Bij Ritthem begon Monnie al te roepen dat hij 40C op zijn Garmin aflas.
We reden toen tussen struiken, na die bosschages werd het alweer 39C.
De warmte sloeg toen genadeloos toe.

Weer aanschuiven voor een kaartje.

Alsof dat niet lekker smaakt.

Intens genieten.

Kaartjes als kom je niet over!

 

Aan de kassa bij de boot kregen natuurlijk de oudjes korting, terwijl de jeugd het volle pond moesten betalen.
Daarna kon pas aan de ijsjes gelikt worden.
Op de boot konden we ook nog een enquête invullen met onder andere de vragen; vindt u de overtocht te lang duren en vindt u de prijs te hoog?
Ze kregen die met de antwoorden die voor de hand lagen terug.

Na de boot op weg naar het terras in Terneuzen.
De warmte ging zijn tol eisen en de snelheid zakte wat in.
Met een hoorbare opluchting werd de ‘du Commerce’ bereikt.
De potten bier waren niet aan te slepen.

Een begin.

Koel uit de fles.

Vul de glazen nog maar eens.

Voorbereidingen voor de te verwachtte regen.

Regen op de ton.

Het begint te lekken.

Lach er maar om.

Het strand spoelt weg.

Houdt dat maar tegen.

Zijn eigen regenbui glijdt zo naar binnen.

 

Bij vertrek had ik mijn regenjasje verruild voor een extra bidon.
Die had ik onderweg wel nodig.
Eenmaal gezeten op het terras onder parasols begon het te rommelen dat overging in onweersbuien met veel regen.

Hoera, daar was het dan.
Enkele mensen bleven daarin staan om dat natuurelement weer aan te voelen.
Wij hadden aan die regen geen boodschap; van binnen waren we uitgedroogd, dus nog wat te drinken besteld.
De temperatuur zakte naar 25C, maar eenmaal thuis was het weer ouderwets tot 30C gestegen.

Chiel had weer een mooie route uitgezet.
Het zou een vlakke rit zijn zonder wenden en keren.
We zijn over nooit zoveel dijken heen gegaan, om daarna haakse bochten te nemen.
Bij elke verhoging begon Lia al ‘Alaphilippe’ te roepen.
Chiel bedankt, natuurlijk ook het gezelschap.

Naar huis had ik mijn regenjasje wel nodig, maar de dorst was nog lang niet gelest.

 

Volgend bericht

Speak Your Mind

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.