Sluiskil

 

Het was niet droog en we waren niet nat!
De hele sterrit van de woensdagmiddag reden we in de regen.
Nou ja, het spetterde.

Het parcours liep rechtsom en dan weer linksom met ook stukken dat we rechtuit gingen.
Als voorzorg had Lia haar achterband en binnenband vernieuwd.
Haar kon dus niets meer gebeuren.

De deugniet!

 

Op weg naar Sluiskil reden we ook door de Braakmanstraat.
Daar moesten we oppassen voor de loslopende schapen die lammeren hadden.
Je kan daar niet voorzichtig genoeg zijn.
Dat bleek ook, één van die lammeren stond aan de verkeerde kant van de weg.
Het sprong met vier poten van de grond en rende vlak voor ons langs naar z’n moeder.
Ondertussen maar blaten en mekkeren.

Kijkers en een werker.

 

Daarna over de Vogelschordijk en wie reed daar lek?
Lia met haar nieuwe band.
Wat stond ze daar te mopperen, haar achterwiel kon zo de vuilbak in.

Overal binnenbanden.

Waarover spraken zij?

Achteloos in de graskant.

Geduldig wachten.

 

Wederom was iedereen bezig om haar van het euvel te verlossen.
Dan gaat er wel wat stomme praat rond.
Het terug steken van het achterwiel heeft toch speciale aandacht nodig.
Enfin, met een hobbel in haar buitenband konden we tocht door de druppels regen voortzetten.

Eindelijk aan de koffie.

 

Na de koffie gingen we via Sas van Gent naar Axel en Terneuzen.
Wederom waren er weer wegen afgezet.

Het zonnetje kwam er aarzelend door op het moment dat ik mijn fiets in de schuur zette.

 

Volgend bericht

Speak Your Mind

*