Veldrit Zaamslag 2017

 

We hadden er weer één!
Ja, het is druk met de veldritten zo op het eind van 2017.

Vandaag, zaterdag 23 december, hadden we een rendez-vous in Zaamslag in de kantine van de voetbal.
Samen met Wim en Bernard vertrokken wij op onze MTB om 11.45 uur vanuit Terneuzen richting Zaamslag.
Het was nog niet druk in de kantine toen we binnen kwamen.
Daar even overleggen welke afstand we gingen rijden en inschrijven maar.
Alleen Anita was al aanwezig, die kon ondertussen mooi de flyers van onze Nieuwjaarsveldrit op de tafels leggen.

Bernard had net een mountainbike aangeschaft, dus die moest uitgeprobeerd worden en daar was dit een mooie gelegenheid voor.
Wij willen namelijk ook naar de StrandRide op de Brouwersdam donderdag 28 december.

Om 12.30 uur was het gezamenlijk vertrekken en dat is toch een mooi gezicht om meer dan honderd deelnemers op hun mountainbike over ’t Durp te zien rijden.
Wij reden helemaal achteraan en lieten ons niet gek maken.
Nou gek maken, harder had ik ook niet gekund en gewild.
Het was op sommige plekken smerig glad en daar lag het water wel erg dicht in de buurt.
Een slinger en je had kunnen zwemmen.

Elize Witte.

 

Het eerste stuk was warempel al afzien.
Ik denk dat ik eens een paar kilo moet afvallen?
Bij het bruggetje moest ik alleen even afstappen, maar dat moest iedereen daar.
Ik ken vele paadjes in Zeeuws-Vlaanderen, maar vanaf vandaag ken ik er weer een paar meer.
Ze hadden mooie paadjes uitgezocht.
Het was ploeteren en zwoegen, maar niets afgestoken.
Alles gereden, hé Patrick.

De gebroeders IJsebaert in aantocht.

 

Vanaf Zaamslag reden wij richting Steenovens en vandaar naar de Margrette om in Spui het Eiland van Meier op te rijden.
Hier was het ook goed soppig en mijn fiets werd steeds zwaarder van alle troep die overal tussen zat.
Maar alles werkte nog op de fiets ondanks de bonken blubber dus de route vervolgen dan maar.
Van Spui ging het richting Schapenbout en hier heb ik eerst de troep maar eens van mijn fiets gehaald.

Elize Witte, Anita Wissel en Bernard de Wever.

 

Door richting Zaamslagsveer, alles was prima te rijden en wij kwamen vrolijk aan op de bevoorrading.
Na het inwendige van de mens te hebben voorzien van de nodige nieuwe energie, dat was nodig, besloten wij om i.p.v de 50 km te kiezen voor de 25 km.

Hier lachen ze nog!

 

Na het fietsje te hebben afgespoten, dat was echt nodig, gingen we op weg naar de kantine voor een warme kop erwtensoep.
Nou, dat smaakte prima we hadden tenslotte genoeg energie verspeeld.
Na nog een donkere Leffe te hebben genuttigd, was het tijd om op huis aan te gaan.
Want voor je het weet!!

Omdat wij het verstandig achten om niet al te lang te blijven hangen, want er moest nog naar huis worden gereden met het fietsje, hadden wij de prijsuitreiking gemist.

Patrick Witte met zijn veroverde T-shirt.

 

 

Voor Patrick telde maar één prijs deze dag; het T-shirt voor de “AFSNIJDER VAN HET JAAR”.
Nou hij heeft er zijn best voor gedaan hoor onderweg.
Menig slecht paadje werd door hem angstvallige gemeden.
Hij heeft de prijs getuige de foto.

 

 

 

 

 

 

Lekker gereden en het was met sommige gedeelten behoorlijk zwaar, maar ondanks dat zeker voor herhaling vatbaar.
Ondanks dat het niet eenvoudig is als je niet kunt beschikken over bossen in je directe omgeving had de organisatie een mooi parcours uitgezet.

 

Volgend bericht

Speak Your Mind

*