StrandRide for the Roses 2017

 

Zo op de valreep van 2017 nog even het goede doel steunen met de ‘StrandRide for the Roses’.
Zoals je uit de kop al kunt opmaken, een rit over het strand met je crossfiets of mountainbike.
Ik had mij er geen voorstelling van gemaakt.
Vooraf hoor je allerlei verhalen over speciale banden en velgen, maar laat mij het nou maar eens eerst zo proberen.

Afzien en blik op oneindig.

 

Nou, ik weet ik nu.
Het is in één woord: afzien!
Met mijn 100+ door dat mulle zand was het best wel zwaar, maar ook weer ontzettend leuk.
Het aller belangrijkste is natuurlijk de steun aan de KWF kankerbestrijding.

Donderdagmorgen 28 december, op de verjaardag van wijlen mijn lieve moeder, was het vertrekken naar de Brouwersdam.
Wij zouden met Mark, Elize, Anita, Bernard en mijn persoontje vertrekken om kwart voor acht bij het busstation WST.
Maar het hoge water en de straffe westenwind gooide roet in de vooraf vastgestelde starttijden.
Op de website van de StrandRide kwam in rode letters te staan dat de start was verlaat.
Wij konden nu een half uurtje later vertrekken.

Ik werd door Bernard opgehaald zo rond acht uur, fietsje erop en vertrekken maar.
Onderweg bij de sluizen deed de wagen van Bernard wat raar in een bocht.
Zullen de banden wel zijn, moeten een beurt hebben.
Toen we aankwamen bij het busstation WST kwam Mark naar ons toe en vertelde dat hij was geschrokken aan de sluizen omdat het zo glad was.
Niks banden Bernard!
Het was op sommige plekken gewoon spiegelglad.
De meisjes hadden wat problemen met de stekker van het fietsenrek, er was een stukje van zijn omhulsel kwijt.
Hoe dat kwam verteld ik niet!

Zand, zand en nog eens zand!

 

Aangekomen op de parking bij de Brouwersdam kregen we iets mee van de wind en de kou.
Wat een wind en koud dat het daar was, brrrrr.

Koud hè, Bernard de Wever.

 

Waar waren we aan begonnen?
Bernard was daar kort in: alles voor het goede doel.
Eerst maar eens inschrijven, dan hebben we dat al gedaan en dus op weg naar het inschrijflokaal.
Lees je op een bord dat binnen de houtkachel snort.
Oei, dat is wel erg verleidelijk.

Wachtend op de start. Bij het poortje staan wij.

 

Ondertussen raakten onze lichamen gewend aan de kou.
Toch maar even binnen kijken naar die houtkachel.
Geen goed idee, veel te warm daar binnen dus snel weer naar buiten.
Terug naar de wagens en ons klaarmaken voor de start.

Wij hadden ingeschreven voor de 20 km, dit op advies van Anita en Elize gezien hun ervaringen van het jaar ervoor.

Elize Witte.

Anita Wissel.

 

Maar Mark ging voor de 40 km, een jonge hond nog.
Laat hem maar doen!

Altijd maar wachten!

 

Wij reden zachtjes naar de start en ondertussen vertrok de 40 km.
Mark stond nog vrolijk bij ons te praten, dus die moest er als de wiedeweerga achteraan.

De duiven worden gelost.

 

Om kwart over tien ging het lint los en konden wij vertrekken.
Nou vertrekken, lopen ja in dat mulle zand.

Valt niet mee…

….maar wel om.

 

Ik ben een aantal keren op mijn plaat gegaan, maar in dat mulle zand zijn dat zachte landingen dus geen probleem.
Als de temperatuur wat hoger was geweest, had ik misschien soms wel even wat langer blijven liggen.
Want wat hebben wij in Zeeland mooie stranden.

Lopende fietser.

 

Ik heb op sommige stukken ongelooflijk afgezien, maar al met al een leuke belevenis.
Volgend jaar wel met andere banden erop en hopelijk 100-, een stukje lichter.

Afspuitplaats.

 

Misschien iets voor onze veldrit?
Ja Rob, hier kun je de fiets afgeven en wordt hij netjes voor je afgespoten door de vrijwillige brandweer.

Mijn mede reisgenoten: bedankt voor jullie steun en gezelligheid.

Bernard, Anita, Elize en Monnie.

 

Door te klikken op een van onderstaande links kom je op het betreffende onderwerp.

Volgend bericht

Speak Your Mind

*