SNEEUW-VELDRIT HOEK

 

Veldrit Hoek, zondag 10 december 2017.

De weersvoorspellingen beloofden weinig goeds, maar uit het enthousiasme wat te lezen was op de MTB app van onze toerclub moest er gefietst worden.

Dus zondagmorgen op tijd uit bed en maar eerst eens naar buiten kijken.
Geen sneeuw te zien, zou het dan regenen?
Jawel, op het garagedak was dit duidelijk te zien.
Even kijken welke kleding nodig was en toen kwam al het eerste berichtje binnen met een afmelder.
Kort erop nog één, maar de overige berichtjes waren kort met de tekst: wij gaan!
Volgens mijn vrouw was ik toch wel een beetje goed gek om met dit weer te gaan fietsen.

Na een licht ontbijt om acht uur op weg naar onze verzamelplaats.
Onderweg kwam ik de meisjes uit Zaamslag al tegen en zij ontwikkelden een stevig tempo en hadden er vermoedelijk zin in.
Met mijn leeftijd moet ik eerst zachtjes warmdraaien, ben meer een diesel.

Op de verzamelplaats kwamen ook nog Mark en Renato aan en het regende ondertussen toch wel behoorlijk.
Maar er was niemand die de gedachte opperde of wij wel zouden gaan?
Op de afgesproken tijd vertrokken wij met ons vijven richting Hoek.

Daar was het niet druk en als organisatie wil je dit ook niet.
Het is altijd flink balen als de weergoden je dwars zitten.
Inschrijven en zonder eerst een bakkie te doen vertrokken wij, de oranje pijlen volgend.
Wat zou ons deze rit gaan brengen?

De regen was ondertussen overgegaan in natte sneeuw, het zal toch niet.
Het parcours ging richting Braakman Noord.
De paden lagen er netjes bij en het was goed trappen.
Ondertussen waren de brillenglazen bedekt met een laag sneeuw en dat was niet fijn rijden.
Anita deed als eerste haar bril af.

Ondertussen was het ook flink gaan waaien en zonder bril was dat niet fijn rijden met die natte sneeuw.
Het leek wel hagel zoals dat in je gezicht kwam.
De route vervolgde richting Braakman-Zuid waar halfweg de bevoorrading was voorzien in een boerenschuur.
Een heerlijke warme bak thee ging er probleemloos in en ook het aangeboden borreltje smaakte prima.

Maar we moesten verder.
Na nog een stukje banaan te hebben genuttigd, besloten wij om er weer tegenaan te gaan.
Toen we buiten kwamen was het zo erg gaan sneeuwen dat je bijna niets meer zag.
We besloten, ook vanwege de veiligheid, om vanaf hier richting Hoek te gaan.
Want we zaten niet te wachten op valpartijen en blessures.

 

 

Richting Hoek was het afzien.
De wind pal op de kop en dan die sneeuw, het was niet fijn meer.
Wij leken wel van die ijspoppen die zich verplaatsen.
Af en toe een claxon van een voorbij rijdende wagen vermoedelijk dachten die: wat een gekken!

 

Elize had ondertussen de oplossing bedacht, zij ging Patrick bellen.
Die moest haar en Anita maar komen ophalen.
Nou, de dames hebben nog een lekkere warme kom erwtensoep gegeten zoals op de foto te zien is.

Ik ben niet meer in de kantine op Hoek geweest, maar ben richting op huis aangegaan.
De sneeuwlaag op de weg werd steeds dikker en de bochten gevaarlijker.

 

Thuis aangekomen eerst fietsje schoongespoten en het overige gereinigd.
Daarna was het lichaam aan de beurt met een heerlijke warme douche.

 

 

 

De dames waren ondertussen in een heerlijk verwarmde wagen onderweg naar Zaamslag.

 

 

 

 

 

 

 

Organisatie WTC Hoek bedankt voor de organisatie en de uitgebreide bevoorrading en hopelijk tot volgend jaar.

 

Volgend bericht

Speak Your Mind

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.