Garnaalrit

 

Zaterdag wilde ik met mijn kleinzoon de ‘Garnaalrit’ in Boekhoute rijden.
Dat viel echter in het regenwater en mijn kleinzoon had er geen zin meer in.
Besloot om dan maar mijn trainingsrondje te doen, want ik had mijn fiets toch niet voor niets uit het schuurtje gehaald.
De wegen lagen er natter bij dan dat er aan regen viel.
Mijn fiets zag er bespikkeld uit door de blubber.
Het is immers oogsttijd en de boeren poetsen hun wielen niet als ze van het land afkomen.

Feesttent Boekhoute.

 

We besloten de ‘Garnaalrit’ dan maar op zondag te rijden.

 

De temperatuur was gedaald tot net boven 10C en in de tent hadden ze een heteluchtkanon opgesteld bij de inschrijftafel.
De haren op mijn kuiten schroeiden er zowat vanaf.

 

De polderwegen lagen er droog bij, het zonnetje scheen en de wind blies al behoorlijk.
De route van 40 km voerde hoofdzakelijk door Zeeuws-Vlaanderen, langs de Braakman, Biervliet, Ponte-Avancé, Mollekot naar de brug in de Kerkenhofdreef en zo weer op Boekhoute aan.
Vlakbij IJzendijke draaiden we de Nolleweg in, een weg die ik nog niet eerder gereden had.
Ook voor mij is er nog van alles te ontdekken in het Zeeuws-Vlaamse land.

In de Nolleweg stond een bordje ‘slik’ geplaatst, maar daarvan staan er wel meer in de polders.
Dan de Westdijk op en daar lag geen laagje slik, maar een hoogpolig tapijt van kleiklodders.
Een wegbedekking kleffigheid waar restanten bieten uitstaken.
Ze waren net begonnen deze uit te rijden.

We moesten van de fiets af, er was niet fatsoenlijk overheen te rijden.
Een beetje veldrijder neemt zijn fiets op zijn bult en dartelt door die brij.
Wij waren geen veldrijders en ik heb het in mijn rug; dus botweg er door heen baggeren.

Vet.

 

Ik duwde mijn fiets door de dubbeldikke sliklaag en mijn wielen liepen vast.
De blubber ging in dikke lagen onder mijn schoenen zitten en mijn fiets gleed de laatste meters door een tweeverdiepingen hoge kleiplak.
Door al die slik kon ik niet eens meer in mijn pedalen klikken.

Verstopt.

 

Na de meeste klonten verwijderd te hebben vervolgden we onze weg.
Gewoon de gele bordjes volgen en niet de roze die bedoeld waren voor de mountainbikers.

Die hadden veel schonere paden om over te rijden.

 

Volgend bericht

Speak Your Mind

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.