Hulsterronde

 

Het was nog fris toen we van Axel vertrokken om de Ronde van Hulst te rijden.
Op een enkeling na reed iedereen al met de mouwstukken of in de lange shirts.
Zonnig en de weinige wind mee.
Aan koprijders dan geen gebrek.

Polderstraat.

 

De Polderstraat tussen Papdijk en Rode Sluis is een weggedeelte voor liefhebbers of masochisten.
De kasseien loeren op alle koersbandjes die daar overheen willen, zelfs in de gaten lagen ze.
Ook de randen langs de kasseienweg zijn verraderlijk en daarover reden we allemaal.
Als de bandjes dat overleeft hebben, volgt daarna nog het fietspad van de Kruisstraat naar de Kloosterstraat met al z’n randjes.
Dat werd voor Elize teveel en ze reed op zo’n randje plat en gelijk staat het fietspad vol.

Plat!

 

In Hulst was het inschrijven en koffie drinken.
Even was er nog twijfel tussen terras of binnen.

Terwijl de ene helft nog inschreef…

….zat de andere helft al aan de koffie.

 

Natuurlijk zal er altijd eentje wezen die z’n koffie omgooit, in dit geval de schrijver dezes.

En maar knoeien!

 

Vanuit Hulst ging het richting Perkpolder met nog steeds de wind mee.
Dat veranderde wel van Perkpolder naar de Griete
De wind was aardig toegenomen, vooral als je aan de zoute kant gaat rijden.
Het werd weer ouderwets beuken tegen wind in met donkere luchten waar de zon af en toe door heen kierde.

Zonnestraal.

 

Wolken vol nattigheid die overdreven zonder wat los te laten.
Het werd stiller in het peloton en het kreunen nam toe.
Nu was er een gebrek aan voorrijders.
Café de Griete was daarom een welkome stop.
Daar kon het verloren gegane vocht weer aangevuld worden en de belastte benen tot rust komen.

De ene groep gaat, de andere komt.

Geestrijk vocht.

 

Nu was het nog maar een klein stukje naar Terneuzen, Zaamslag of Axel.
Dan merk je geen wind meer!

 

Volgend bericht

Speak Your Mind

*