Giro di Schouwen-Duiveland

 

Tegen de gewoonte in was het nu verzamelen bij het busstation Terneuzen.
Er moesten nu ook auto’s mee want Zierikzee ligt niet naast de deur.
Het was vroeg en het was fris.
Er werd geen regen voorspelt en volgens een kenner zou er maar windkracht 2 staan.
Bij de bushalte leek het er wel op.

Verzamelen.

 

In colonne op weg naar Zierikzee en er was zowaar nog plek voor ons allen om te parkeren.
Daar werd alles voor de tocht Giro di Schouwen-Duiveland in gereedheid gebracht.

De toren van Zierikzee.

Gereedmaken voor de tocht.

 

Een rondje van 100 km door de dreven van een ander stuk Zeeland.
Even ergens anders rijden!

Inschrijven, bandje omdoen en voor de enkeling een voorraad bananen inslaan.
Ze leverden er zelfs een rugzakje bij.
Daarna wachten op het startschot van de plaatselijke burgemeester.

 

Materiaal moet in orde zijn.

Nog niet druk.

 

Voor het vertrek werd nog even door de organisatie een groepsfoto gemaakt.
We staan er goed op.

Opgewekt.

En maar wachten.

Nog geen 09.00 uur.

In afwachting.

 

Iedereen verwachtte een luide knal.
Helaas, hij riep maar pang om ons te laten vertrekken.
Wat wil je als het pistool in een damesbroek gezeten heeft!

Vrouwe Columbo.

 

In een stevig marstempo werden de eerste 42 km afgelegd.
Men probeerde als grote groep bijeen te blijven, maar net dat je weer bij was moest je weer in de remmen knijpen.
Het was dus raadzamer om als eigen groep te gaan fietsen.
Dat deden we na een koffiestop op het golfterrein, de Catharinenburg bij Melissant,  daar hadden ze blijkbaar niet op zo’n toeloop gerekend.
Twee man bediening en ieder kopje apart gezet, dat duurde dus.
Het werd wel chique gepresenteerd!

Even uitrusten op een andere zitplek.

Nog geen koffie, maar wel zon.

 

We gingen nu richting Brouwersdam, de zon was soms even afwezig en dan werd het wat koeler.
De wind bleek geen 2 BF meer te zijn, dat was al opgelopen naar 4 á 5.
Dat liet zich goed merken langs de Brouwersdam waar we weinig van de zee zagen door alle campers en caravans die daar geparkeerd waren.
Velen met een wit-zwart nummerbord.

De groep verbrokkelde; een paar gingen met een snelle ploeg mee en een paar konden het niet meer bij fietsen.
Na precies 100 km stonden we weer bij het vertrekpunt.

Het is gedaan.

Nog even een banaan wegwerken.

 

Een koel drankje is dan wel de juiste beloning na een mooie tocht.

 

Volgend bericht

Speak Your Mind

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.