Sluiskil

 

De wind was op woensdagmiddag de spelbreker.
Het zonnetje liet ook al verstek gaan.
Kortom, het werd een frisse bedoening en het duurde wel even voor je warm gereden was.
De wind speelde sommige dames parten en haakten op de Patientieweg af.
Ik bleef bij ze om ze in één rechte weg naar Sluiskil te brengen.
Gelukkig ging dat allemaal voor de wind.
We waren eerder ter plekke en als clubfotograaf wachtte ik op de overgebleven groep.
De koffie werd me buiten aangereikt.

Kopje koffie, meneer?

 

Daar kwam de groep, helemaal versplinterd.
Oorzaak: een losgesprongen gierslang onderweg.
De weg was met een dikke laag besmeurd.
Hoe daar langs te gaan?

Leo, Chris en Jan.

Gerrit.

Esmiralda.

Hier in de bocht.

Evert, Charlie en Henk.

Hoe snij je een bocht aan?

Een strontverhaal.

 

In ‘Dallinga’ was er warme zopie en was het binnen behaaglijk van temperatuur.

De stempeltafel.

 

Elize en Esmiralda bestelde warme chocolade melk.
Die kwam er rap aan met een dikke toef slagroom erop.
Daar hield Elize niet van en gauw verdween de slagroom op de koffie van Leo.
Terwijl Leo nog met Elize daar over sprak, snoepte een ander de slagroom daar weer van af.
Moet je maar opletten!

Slagroom op de koffie?

 

De weg terug werd de kortste.
Helaas, de brug stond open.
Dat werd wachten in de kille wind en schuilen in de wachthokjes had geen zin: de ruiten ontbraken.

Hoe te schuilen?

Dicht tegen elkaar om warm te blijven.

 

De rest van de rit kon je je niet meer warm rijden.
Een warme douche moest die killigheid uit je lichaam wegspoelen.

Volgend bericht

Speak Your Mind

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.