Tochtje

 

De ‘Ride for the Roses’ is verreden.

300_125_3_16_3_nl_logo_rftr_kwf_fc

Als u rugnummer 11526 voorbij hebt zien gaan op het scherm: dat was ik.
Maar voor u dat nummer helemaal gelezen had reed ik alweer uit beeld.
U ziet het aan het nummer: er deden er veel aan mee.
Een lange sliert veel kleurige renners, imposant.
Een schone tocht, vooral door de vele enthousiaste toeschouwers langs de wegen en dorpen.

Al is 100 km voor mij zelf geen opgave in zo’n massa wordt het wel wat anders.
Het ene moment rijdt je suffig 18 km/h om bij het volgende 36 km moet proberen te halen om bij te blijven.
Soms ook vol in de remmen omdat het peloton weer ineens stopt en iedereen begon te roepen.
Je moest alert blijven.
De tocht werd in één keer verreden en daardoor stonden links en rechts een haag van renners langs de kant voor een korte stop.
Enkele hadden het ongeluk om plat te rijden, dan is je groep wel uit het zicht voor je weer op de fiets zit.

Je kwam er ook je clubleden tegen.
Sommige die voor andere firma’s reden of deelnamen aan de kortere afstanden.
Of bij een vluchtheuvel op een motor die met een geel vlaggetje stond te zwaaien om de voortjagende meute in goede banen te leiden.

Rijden van deze tocht ging voor een goed doel maar voor velen was het ook een heerlijk tochtje in de zon door ons mooie Zeeland.

Voor mij verliep die tocht van zondag niet helemaal naar wens.
Mijn zadeltasje schoot los en stuiterde over de weg.
Tussen al die duizenden rijders.

images2CNUAINS

Eerst tegen de stroom in fietsen om het terug te vinden.
Midden op de weg lag het daar.
Iedereen waarschuwde elkaar voor het obstakel.
Hoe kom je er bij om het op te rapen tussen al die voortsnellende deelnemers?
Wachten op een gat en dan vlug heen en terug.
Op de Oosterscheldekering gebeurde het nogmaals.
‘Daar ligt het weer’ werd er geroepen.
Ik werd al berucht.
De inhoud heb ik in mijn rugzakjes gestopt om daarna met een grote boog dat tasje weg te gooien.
Soms voel je je even als een ‘prof’.

roos

‘The Rose”.

De verdiende roos heb ik aan mijn vrouw geschonken.

Comments

  1. Monnie IJsebaert says:

    Ook ik heb deelgenomen al was het niet op de fiets maar was ik diegene die met een vlagje op gevaarlijke punten stond te zwaaien. Tijdens de Ride rijdend op de motor met veel deelnemers mogen praten en zij waren allemaal om te positief. Ook de vele enthousiaste toeschouwers langs de route wat een sfeer, al zijn er altijd wel enkele die wat te mekkeren hebben. Maar dat ben je zo vergeten als je de deelnemers kan bijstaan met een veilige Ride.

Volgend bericht

Speak Your Mind

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.